ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ arrow ΑΡΧΕΙΟ ΑΡΘΡΩΝ Δευτέρα 26 Σεπ 2022
Μενού - Επιλογές
ΕΠΙΛΟΓΕΣ
"ΟΙΚΟΤΟΠΙΑ", τεύχος 38 (ΙΟΥΛΙΟΣ 2006) Εκτύπωση Αποστολή με e-mail
Ενημέρωση
ΟΙΚΟΤΟΠΙΑ , Κυριακή, 23 Ιούλιος 2006

Το 38ο τεύχος της ΟΙΚΟΤΟΠΙΑΣ συνεχίζει πάνω στην ίδια "γραμμή" της ανάδειξης πρωτότυπων θεμάτων και της υπογράμμισης αυτών που παρουσιάζουν διαχρονικό ενδιαφέρον.
Γράφουν μεταξύ άλλων και ο Βασίλης Παπακριβόπουλος, η Μαρία Αγγελή, ο Κυριάκος Τσιμίλης, ο Ευθύμης Παπαδημητρίου, ο Διονύσιος Καράμπελας - Σγούρδας, η Εύα Αθανασοπούλου, ο Γιάννης Ράπτης, η Μαρία Ολυμπίου, ο Γιάννης Κοφινάς, ο Γιώργος Κολέμπας, ο Βασίλης Τακτικός. Στο τεύχος φιλοξενούνται κείμενα του ΕΟΣ Αθηνών, των 101 οργανώσεων για την αναθεώρηση του Συντάγματος, του φεστιβάλ Ecofilms, της οργάνωσης ΠΕΖΗ, της έκθεσης Ελλήνων Χαρακτών για τα Αστικά τοπία, του Κέντρου Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Κόνιτσας, των Οικολόγων Πρασίνων, του Μεσογειακού Κέντρου Πληροφόρησης, της Greenpeace, Οργανώσεων της Θεσσαλονίκης για το Θερμαϊκό, καθώς επίσης και συνέντευξη της Dominique Richard στην Αθηνά Μαυρίδου.
Ακόμη ανθολογούνται ιδέες από τους Γ.Χαλκιά, Λουδοβίκος των Ανωγείων, Γ.Σουφλιά, Δ.Παπαδημούλη, Γ.Σαλαγκούδη, Α.Αραμπατζή, Σ.Δήμα και Α. Σκούμα, ενώ παρουσιάζονται τα Βιβλία των Μ.Αράπογλου, Δ.Τσώλη και Γ.Λεπενιώτη κ.ά, καθώς επίσης και περιοδικά.

Ακολουθούν σε περίληψη χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

Στο εκδοτικό σημείωμα και υπό τον τίτλο "Διακοπές, περισσότερες διακοπές", σημειώνει ο Γιάννης Σχίζας:

Προσπαθούν να μας πείσουν για την ανάγκη της παράτασης του εργάσιμου χρόνου, για την ανάγκη παράτασης της καριέρας εργασίας μέχρι το 65ο έτος. Αλλοτε επικαλούνται τις ανάγκες του ανταγωνισμού μέσα στο θυελλώδες τοπίο της παγκοσμιοποίησης, άλλοτε τη παράταση του χρόνου ζωής. Όμως την ίδια περίοδο τρέχει ιλιγγιωδώς η εκμηχάνιση, πληροφορικοποίηση και αυτοματοποίηση της παραγωγής, κάνοντας εφικτό το ίδιο οικονομικό αποτέλεσμα σε μικρότερους χρόνους. Η τεχνολογία επιτρέπει μικρότερο εργάσιμο χρόνο στη κλίμακα της εβδομάδας, του χρόνου, της καριέρας εργασίας. Κάποιοι όμως κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν, και στρεψοδικούν ασυστόλως...

Οι διακοπές υποτίθεται ότι είναι εμβόλιμη κατάσταση στον συνολικό , "ωφέλιμο" χρόνο, όμως είναι ή μπορεί να είναι περίοδος ανασυγκρότησης και αναστοχασμού. Μπορεί να είναι προϋπόθεση νέας δημιουργικότητας, διευκολύνοντας την ανάδυση ενός καινοτόμου πνεύματος στην οικονομία, στην παιδεία, στον πολιτισμό, στην ποιότητα ζωής. Οι διακοπές μετά τη καθημερινή δουλειά, μετά την πενθήμερη απασχόληση, οι καλοκαιρινές διακοπές, μπορεί να μην είναι τόσο αντιπαραγωγικές όσο φαίνονται...

Για το θέμα "Τοπικές Κοινωνίες και Βιώσιμη Ανάπτυξη" σημειώνει ο Κώστας Παπασταύρος (Κύπρος):

"Η έννοια της "βιώσιμης ανάπτυξης" αναπτύχθηκε ιδιαίτερα στην εργασία "Our Common Future" της Παγκόσμιας Επιτροπής για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη (WCED 1987). Εκεί προσδιορίστηκε ως "η ανάπτυξη που ικανοποιεί τις ανάγκες των σημερινών γενεών, χωρίς να εμποδίζει τις μελλοντικές από το να ικανοποιήσουν τις δικές τους ανάγκες". Η έννοια της ανάπτυξης συνδυάστηκε έτσι με την προστασία του περιβάλλοντος, αφού το φυσικό περιβάλλον είναι απαραίτητο για την ευημερία των σημερινών και μελλοντικών γενεών. Αντίθετα οιαδήποτε μορφή ανάπτυξης καταστρέφει ανεπανόρθωτα τους φυσικούς πόρους του πλανήτη δεν μπορεί να θεωρείται βιώσιμη και θα πρέπει να περιορίζεται.

Το 1992, πραγματοποιήθηκε στο Ρίο Ιανέιρο η Παγκόσμια Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη, όπου παραβρέθηκαν 172 αρχηγοί κρατών και χιλιάδες άλλοι. Εκεί τονίστηκε και πάλι ότι η ανάπτυξη είναι αλληλένδετη με την προστασία του περιβάλλοντος και ότι η βιώσιμη ανάπτυξη δεν μπορεί να εφαρμοστεί χωρίς τη συμμετοχή τοπικών κοινοτήτων. Κυριότερο αποτέλεσμα της διάσκεψης ήταν το σχέδιο δράσης "Agenda 21"(UNCED 1992), το οποίο περιέγραφε σε ποιους τομείς η παγκόσμια κοινότητα έπρεπε να επικεντρωθεί. Τα κράτη που παρευρέθηκαν συμφώνησαν να εφαρμόσουν το σχέδιο αυτό, όμως εκτός από το γενικό σχέδιο δράσης, παροτρύνθηκαν να δημιουργήσουν και τοπικά σχέδια "Agenda 21", τα οποία θα λάμβαναν υπόψη τις κοινωνικές, πολιτισμικές και περιβαλλοντικές ιδιομορφίες κάθε περιοχής. Στην Ελληνική θα μπορούσαν να αποκληθούν Τοπικά Σχέδια Δράσης για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη.

Δυστυχώς, κατά τη διάρκεια της επόμενης Παγκόσμιας Διάσκεψης για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη (Γιοχάνεσμπουργκ 2002) η διεθνής κοινότητα δεν έφερε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα, αφού το περιβάλλον αντιμετωπίζει ακόμα πολλά προβλήματα, ενώ η παγκόσμια φτώχεια δεν έχει περιοριστεί. Μέχρι σήμερα, πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Κύπρου, δεν έχουν εφαρμόσει τοπικά Σχέδια Δράσης που να συνδυάζουν την προστασία της φύσης με την οικονομική ανάπτυξη και την κοινωνική ευημερία.

Ο Μιχάλης Προμπονάς σκιαγραφεί ένα πρόγραμμα για την προστασία του Γυπαετού στην Κρήτη ("Δράσεις για ένα από τα σπανιότερα αρπακτικά της Ευρώπης"):

"Οι κυριότερες δράσεις του προγράμματος ήταν οι ακόλουθες:

- Εκπόνηση Διαχειριστικών Σχεδίων για την εκτατική κτηνοτροφία και τις παραδοσιακές καλλιέργειες στις περιοχές των Αστερουσίων και του Αγιου Δίκαιου. Τα προαναφερόμενα Διαχειριστικά Σχέδια υλοποιήθηκαν από τις Διευθύνσεις Δασών Ηρακλείου και Χανίων αντίστοιχα.

- Εντατική παρακολούθηση των πληθυσμών του Γυπαετού και άλλων προστατευόμενων αρπακτικών πουλιών στους ορεινούς όγκους της Κρήτης. Η παρακολούθηση πραγματοποιήθηκε με καταμετρήσεις ατόμων στο πεδίο, με παρατήρηση μαρκαρισμένων ή δακτυλιωμένων ατόμων και με παρακολούθηση ραδιοσημασμένων ατόμων με ειδικούς πομπούς. Συνολικά, ο πληθυσμός του Γυπαετού εκτιμάται σε 30 άτομα, με συνολικά 5-6 αναπαραγωγικά ζευγάρια.

- Διάσωση του δεύτερου νεοσσού των Γυπαετών (που ποτέ δεν επιβιώνει στην φωλιά) και ανατροφή του, με σκοπό τη μελλοντική απελευθέρωσή του στην Κρήτη. Η παρακολούθηση της επώασης και εκκόλαψης των αυγών και της ανάπτυξης των νεοσσών έγινε με μικροκάμερες που τοποθετήθηκαν σε επιλεγμένες φωλιές του είδους.

- Παροχή πρόσθετης τροφής (λειτουργία ταϊστρών) σε ορεινές περιοχές του προγράμματος. Στόχος της λειτουργίας των ταϊστρών ήταν η ενίσχυση της τακτικής αναπαραγωγής του Γυπαετού και η αύξηση της διαθεσιμότητας τροφής για τους νεαρούς Γυπαετούς.

- Σχεδιασμός και υλοποίηση προγράμματος παρακολούθησης και φύλαξης των Καταφυγίων Αγριας Ζωής στους ορεινούς όγκους του νησιού από τις αρμόδιες Δασικές Υπηρεσίες και τους θηροφύλακες της Κυνηγετικής Ομοσπονδίας. Προηγήθηκαν ειδικά επιμορφωτικά σεμινάρια στην Κρήτη και ένα εκπαιδευτικό ταξίδι στο Καταφύγιο Αρπακτικών Πουλιών της Δαδιάς.

- Διανομή ειδικών σφηκοπαγίδων στους μελισσοκόμους της Κρήτης, προκειμένου να περιορισθεί η χρήση των δηλητηριασμένων δολωμάτων για τις σφήκες, δραστηριότητα ιδιαίτερα επιβλαβή για τα αρπακτικά πουλιά.

- Διαχείριση αυτόχθονων θηραματικών ειδών. Στη δράση περιλαμβανόταν η εκτροφή νησιωτικής πέρδικας τοπικού γενετικού υλικού και η λειτουργία κλωβών εγκλιματισμού με σκοπό τον εμπλουτισμό των φυσικών πληθυσμών τους στα Καταφύγια Αγριας Ζωής. Συνολικά απελευθερώθηκαν κατά τη διάρκεια του προγράμματος 6.000 πέρδικες στα Αστερούσια και στον Αγιο Δίκαιο.

- Πιλοτική αποκατάσταση υποβαθμισμένων περιοχών (π.χ. φυτεύσεις αυτοφυών ειδών), κατασκευή υποδομών για την υποστήριξη της εκτατικής κτηνοτροφίας (π.χ. ποτίστρες) και κατασκευή μικρών υδατοσυλλογών για την άγρια πανίδα.

- Προώθηση του οικοτουρισμού στις ορεινές περιοχές του προγράμματος με άξονα την ιδιαίτερη αξία του φυσικού και ανθρωπογενούς περιβάλλοντος. Η δράση περιλάμβανε τη συντήρηση και τη σήμανση παλιών μονοπατιών, την κατασκευή παρατηρητηρίων, τη δημιουργία Κέντρων Ενημέρωσης, τη διοργάνωση εκδηλώσεων και γιορτών, καθώς και την παραγωγή ενημερωτικού υλικού και εκδόσεων (π.χ. οικοτουριστικοί οδηγοί).

- Η στοσελίδα του προγράμματος (http://www.nhmc.uoc.gr/life_gypaetus/) ενημερωνόταν σε τακτά χρονικά διαστήματα με όλα τα υπάρχοντα νέα στοιχεία για το πρόγραμμα και την υλοποίηση συγκεκριμένων δράσεων. Επιπλέον, δημιουργήθηκε στο διαδίκτυο μια ομάδα επικοινωνίας (newsgroup) για την προστασία του Γυπαετού στα Βαλκάνια και την Κρήτη, καθώς και για την ενημέρωση των σχετικών παρατηρήσεων του είδους. Η ομάδα επικοινωνίας βρίσκεται στη δικτυακή διεύθυνση: http://clubs.pathfinder.gr/gypaetus. ("ΓΥΠΑΕΤΟΣ", του Μιχάλη Προμπονά)

Ο ίδιος συγγραφέας αναφέρεται στη "Συνθηκη Μη Διαδοσης των Πυρηνικων όπλων και η περίπτωση του Ιράν":

Η δυνατότητα απόκτησης πυρηνικού οπλοστασίου από το Ιράν και μάλιστα μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα φαίνεται να προβληματίζει μερικές χώρες που ανήκουν στη λεγόμενη "πυρηνική λέσχη" (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Γαλλία και Βρετανία), που έχουν δηλαδή στην κατοχή τους πυρηνικά όπλα. Βέβαια, οι χώρες που διαθέτουν σήμερα πυρηνικό οπλοστάσιο είναι επίσημα οκτώ, καθώς στην προαναφερόμενη λέσχη έχουν πλέον εισχωρήσει το Ισραήλ, η Ινδία και το Πακιστάν.

Τα 28.000 περίπου πυρηνικά όπλα που έχουν στην κατοχή τους τα οκτώ αυτά κράτη εγκυμονούν πολύ σοβαρούς κινδύνους για την ανθρωπότητα. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η μεγάλη διαθεσιμότητα υψηλά εμπλουτισμένου ουρανίου και πλουτωνίου, δηλαδή των σχάσιμων υλών που είναι απαραίτητα για την κατασκευή πυρηνικών όπλων. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και τα ανεπαρκή μέτρα ασφαλείας στους χώρους αποθήκευσης των πυρηνικών αποθεμάτων, τόσο στις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες όσο και σε δεκάδες άλλες χώρες που διαθέτουν πυρηνικές εγκαταστάσεις, η πρόσβαση των τρομοκρατών σε αυτά τα υλικά έγινε σαφώς ευκολότερη.

Από την άλλη πλευρά, όσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των χωρών που διαθέτουν πυρηνικά όπλα, τόσο αυξάνει ο κίνδυνος να χρησιμοποιηθούν όχι ως μέσο αποτροπής, αλλά εξόντωσης. Υπάρχει επίσης ο κίνδυνος να ξεσπάσει σύρραξη από λάθος, ή να βομβαρδίσει προληπτικά μια χώρα τις εγκαταστάσεις των αντιπάλων της, ή ακόμα να πέσουν στα χέρια εγκληματικών ομάδων σχάσιμα υλικά. Συνεπώς, η εξάπλωση των πυρηνικών όπλων αποτελεί έναν από τους σοβαρότερους κινδύνους για το μέλλον της ανθρωπότητας.

Κατά συνέπεια, η πιθανότητα αύξησης των χωρών που θα έχουν στην κατοχή τους πυρηνικά όπλα - ή χωρών που θα διαθέτουν την τεχνογνωσία και θα έχουν τη δυνατότητα παραγωγής τους - θέτει σε εγρήγορση τη διεθνή κοινότητα. Οι ειρηνικές χρήσεις της πυρηνικής ενέργειας, που πολλές φορές ενδέχεται να αποτελούν πρόσχημα για την απόκτηση τεχνογνωσίας και σχετικών υποδομών για την εν συνέχεια ανάπτυξη πυρηνικού οπλοστασίου, δικαίως ανησυχούν τόσο τις κυβερνήσεις όσο και την κοινωνία των πολιτών.

O Γιάννης Σακιώτης αναφέρεται στην αναζήτηση μηχανισμών ασφαλείας από τη διασπορά των πυρηνικών ("Σε αναζήτηση μηχανισμού συλλογικής ασφάλειας"):

Χωρίς να υποβαθμίζει κανείς τη σημασία των εξελίξεων σε σχέση με την προοπτική απόκτησης πυρηνικής τεχνογνωσίας από το Ιράν ή άλλα ισλαμικά και μη κράτη, το άμεσο και περισσότερο φλέγον πρόβλημα που καλείται να αντιμετωπίσει η Ελλάδα είναι η εκ νέου διατύπωση της πυρηνικής φιλοδοξίας της Τουρκίας. Δύο είναι τα καίρια ζητήματα που συνδέονται με το πυρηνικό πρόγραμμα της Τουρκίας. Πρώτον, για τη λειτουργία του πυρηνικού αντιδραστήρα στο Ακουγιού μία από τις τεχνολογικές μεθόδους που είχαν προεπιλεγεί είναι η CANDU, n οποία επιτρέπει την αξιοποίηση των πυρηνικών αποβλήτων για παραγωγή υλικού που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή πυρηνικών όπλων. Υπερβολική σκέψη θα μπορούσε να αντιτείνει κανείς, ωστόσο η συνεισφορά του Ακουγιού δεν θα υπερέβαινε το 2,5% στο σύνολο της παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας. Όπως μάλιστα υπολόγισε το διεθνές γραφείο της Greenpeace, η τουρκική κυβέρνηση με το ίδιο κόστος θα μπορούσε να εκσυγχρονίσει το υπάρχον δίκτυο διανομής και να περιορίσει τις απώλειες, με αποτέλεσμα να αυξήσει κατά 20% τη διανεμόμενη ενέργεια! Δεύτερον, τα εξαγγελθέντα πυρηνικά εργοστάσια έχουν χωροθετηθεί κατ' αρχάς σε σεισμογενείς ζώνες. Πιθανός ισχυρός σεισμός δεν αποκλείεται να προκαλέσει καταστροφή που θα πλήξει όχι μόνο την ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή, αλλά πιθανότατα και τη δυτική Ευρώπη, την κεντρική Ασία, την Ουκρανία και τη Ρωσία (ανάλογα με τη φορά των ανέμων).

Τι κάνει για όλα αυτά το ελληνικό κράτος; Ποιους διπλωματικούς σχεδιασμούς και ποια στρατηγική διαθέτει η σημερινή ηγεσία του Υπουργείου Εξωτερικών για να ανταποκριθεί επιτυχώς στη νεοαναδυόμενη πολλαπλή απειλή από τη γειτονική χώρα; Με την εξαίρεση της παρέμβασης του τότε ΥΠΕΞ της Ελλάδας Γ. Παπανδρέου -το Μάρτιο του 2000-, η οποία συνέβαλε στη δυναμική παρέμβαση των ΗΠΑ μετά από την οποία, η τουρκική κυβέρνηση ανέστειλε το πρόγραμμα για το Ακούγιου, η ελληνική πολιτεία δεν δείχνει ικανή να αφυπνισθεί σε ένα θέμα τόσο υψηλής προτεραιότητας, το οποίο, παρά τις πρόσφατες καυτές εξελίξεις -πυρηνικό πρόγραμμα Ιράν, πρόσφατη ανακοίνωση Ερντογάν για την κατασκευή 3 πυρηνικών εργοστασίων στην Τουρκία (Καθημερινή, 21/6/2006)-, έχει πέσει στα "αζήτητα" της ατζέντας της εξωτερικής μας πολιτικής.

Δυστυχώς, η Ελλάδα δεν είναι μόνη της στην πυρηνική αφασία. Σε έναν κόσμο όπου τα ρίσκα και οι διακινδυνεύσεις διαρκώς πολλαπλασιάζονται, φαίνεται ότι οι πολιτικές παρεμβάσεις υψηλής ευθύνης απουσιάζουν δραματικά, ακόμη και από χώρες με σημαντική συμβολή στα διεθνή δρώμενα, όπως είναι τα μεγάλα κράτη στην Ε.Ε. Την ίδια ώρα, οι αγώνες ενάντια στα πυρηνικά εξακολουθούν να έχουν τεράστιο κόστος για τους κινητοποιούμενους, όπως συνέβη πριν από 6-7 χρόνια με τους αγώνες εκατοντάδων Τούρκων περιβαλλοντιστών που είχαν ενεργοποιηθεί και διαμαρτύρονταν για το μεγάλο κίνδυνο των πυρηνικών εργοστασίων στη χώρα τους. Διαμαρτυρίες που δεν έμειναν χωρίς συνέπειες, αφού συχνά οι διεκδικώντες το αυτονόητο έπεσαν θύματα ξυλοδαρμού από την αστυνομία, φυλακίσθηκαν, στερήθηκαν την ελευθερία τους.

Για την ώρα οι Ευρωπαίοι εταίροι μας γυρνούν το κεφάλι προς άλλη κατεύθυνση. φροντίζοντας τα συμφέροντα εταιρειών των χωρών τους που ενδιαφέρονται (κυρίως γαλλικές και γερμανικές εταιρείες) να είναι οι κατασκευαστές των νέο-εξαγγελθέντων πυρηνικών αντιδραστήρων στην Τουρκία. Όμως "η ραδιενέργεια δεν γνωρίζει σύνορα" και όπως εκτιμούν οι ειδικοί, πιθανό ατύχημα σε ένα από τα μελλοντικά πυρηνικά εργοστάσια της Τουρκίας θα έχει πολλαπλάσιες συνέπειες, που θα αντιστοιχούν σε δεκάδες Τσερνομπίλ, μία καταστροφή που έπληξε σχεδόν ολόκληρη την Ευρώπη μόλις πριν από 20 χρόνια, τον Απρίλιο του I986. Επίσης, η πιθανότητα χρήσης πυρηνικών όπλων στην ευρύτερη περιοχή, αποτελεί θέμα που βρίσκεται πολύ πέρα από τις γνωστές πολιτικές αντιπαραθέσεις και τις οξύτατες κατά καιρούς διακρατικές ρήξεις και συγκρούσεις. Για τη Νοτιο-ανατολική Ευρώπη, τη Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή, και τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες αποτελεί ζήτημα ζωής και θανάτου, που ξεπερνά τις συνήθεις αντιπαλότητες και διαπληκτισμούς ανάμεσα σε κράτη της περιοχής.

Πολλά μένει να γίνουν ακόμη μέχρι να υπάρξει θετικό αποτέλεσμα. Διότι το πυρηνικό πρόβλημα δεν περιορίζεται στην Τουρκία ή το Ιράν και σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί μια ακόμη ελληνοτουρκική διαφορά. Το Κοζλοντούι στη Βουλγαρία, το κρυφό πυρηνικό οπλοστάσιο του Ισραήλ, το επίσης κρυφό πρόγραμμα ανάπτυξης πυρηνικής τεχνογνωσίας από τη Λιβύη, οι βαλλιστικοί πύραυλοι (το βεληνεκές των οποίων συνεχώς αυξάνει) του Ιράν, οι δικτάτορες του Πακιστάν που διαθέτουν ισχυρό πυρηνικό οπλοστάσιο και άγνωστη βούληση αποτελούν "καυτά" θέματα στην ατζέντα της ευρύτερης περιοχής. Σε όλα αυτά -και ας ηχεί υπερφιλόδοξο - η Ελλάδα είναι σε θέση να διαδραματίσει σημαντικότατο ρόλο, με μια ενεργό πολιτική διεθνών σχέσεων που θα θέτει ως προτεραιότητα την ασφάλεια από τους κινδύνους της ραδιενέργειας.

Η Πρωτοβουλία Πολιτών για τα Δικαιώματα των Πεζών (ΠΕΖΗ - http://www.pezh.gr, Τ.Θ. 3188 Αθήνα 10210, E-mail: pezh@pezh.gr) επανέρχεται στα γνωστά προβλήματα:

"Η χειρότερη μορφή καταπίεσης που βιώνουν καθημερινά οι πεζοί στην Αθήνα, που φτάνει κάποιες φορές στα όρια του εξευτελισμού και της παραβίασης στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων κινητικότητας (ιδιαίτερα των ασθενέστερων κατηγοριών - υπερήλικες, μικρά παιδιά, άτομα με αναπηρίες κλπ), είναι η αυθαίρετη εισβολή των μηχανοκίνητων τροχοφόρων, συχνά με αξιοσημείωτο θράσος και προκλητικότητα, σε όλους τους χώρους κίνησής τους (πεζοδρόμια, διαβάσεις, πεζόδρομοι, πλατείες κλπ). Δυστυχώς η αντίδραση της δημοτικής αστυνομίας σ' αυτό το αποτρόπαιο φαινόμενο δεν είναι ανάλογη με τις παραπάνω διακηρύξεις και προσβάλλει βάναυσα αυτή την πόλη που θέλει να υπερηφανεύεται ότι γέννησε τη δημοκρατία και τον ανθρωπισμό. Έχουμε διαπιστώσει ότι η αδιαφορία των υπαλλήλων της είναι πολλές φορές προκλητική και συχνά οι μαζικές παραβιάσεις των δικαιωμάτων των πεζών συμβαίνουν μπροστά στα μάτια τους χωρίς αντίδραση. Είναι χαρακτηριστική η εικόνα που παρουσιάζει ο χώρος μπροστά από τα γραφεία της δημοτικής αστυνομίας (αλλά και ο χώρος της πλατείας όπου βρίσκονται, που είναι συνήθως γεμάτος από παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες - μάλιστα κατά σύμπτωση, ακριβώς από κάτω υπάρχει υπόγειο γκαράζ!). Την ίδια θλιβερή εικόνα εμφανίζουν και όλα τα κεντρικά σημεία της πόλης, ακόμα και πνευματικά κέντρα ή αρχαιολογικοί χώροι. Έχουμε μάλιστα καταγγελίες από μέλη και φίλους της κίνησής μας, σύμφωνα με τις οποίες, παρόντες υπάλληλοι της δημοτικής αστυνομίας, αν και εκλήθησαν από αυτούς να ελέγξουν παραβιάσεις χώρων των πεζών από τροχοφόρα, αυτοί αρνήθηκαν να επέμβουν με διάφορες προφάσεις..."

Ο Αθανάσιος Αραβαντινός , ομότιμος καθηγητής του ΕΜΠ, γράφει για τις υπάρχουσες ελληνικές πλατείες ("Η πλατεία στην πόλη και ο ρόλος της") αλλά και για την ανάγκη να γεννηθούν νέες:

"Αφήνω τη συζήτηση για τις υφιστάμενες πλατείες, γιατί θέλω να δώσω έμφαση στην ανάγκη να γεννηθούν -δηλαδή να δημιουργηθούν ακόμα και εκ του μηδενός- και άλλες πλατείες, ώστε να καλυφθεί το κενό που προαναφέραμε. Υπάρχουν και στον τόπο μας μία σειρά από πολεοδομικά εργαλεία, ενισχυμένα με θεσμούς που μας υποβοηθούν να κάνουμε κάτι τέτοιο.

0 δημόσιος τομέας (κράτος-δήμος), έχει στα χέρια του το όπλο της αναγκαστικής απαλλοτρίωσης. Όμως το πολιτικοκοινωνικό σύστημα στο οποίο ζούμε προστατεύει την ατομική ακίνητη ιδιοκτησία και ως εκ τούτο απαιτούνται χρήματα για να χρησιμοποιηθεί το εργαλείο της απαλλοτρίωσης.

Με άλλους θεσμούς, το Δημόσιο δεν υφίσταται οικονομική επιβάρυνση. Για παράδειγμα, ο θεσμός της μεταφοράς του συντελεστού δόμησης επιτρέπει να μεταφέρονται σε άλλες θέσεις τα δικαιώματα των ιδιοκτητών των ακινήτων που πρέπει να μετατραπούν σε πλατεία. Αλλο πολεοδομικό εργαλείο είναι η πράξη αυτοαποζημίωσης (γνωστή ως "εικοσάμετρη λωρίδα"). Με τη διάταξη αυτή επιβαρύνονται οι ιδιοκτήτες των ακινήτων που αποκτούν πρόσωπο πάνω στη νέα πλατεία.

Υπάρχουν ακόμα και θεσμοί που επιτρέπουν στους ΟΤΑ να επιβάλλουν τέλη στους ιδιοκτήτες όλων των ακινήτων της πόλης τους, προκειμένου να καταβληθούν οι αποζημιώσεις απαλλοτρίωσης.

Ακόμα υφίστανται διατάξεις που επιβάλλουν εισφορές σε γη των ιδιοκτησιών, καθώς και η νομοθεσία περί αστικού αναδασμού. Όμως αυτοί οι θεσμοί είναι εφαρμόσιμοι κυρίως σε νέες περιοχές και όχι σε περιοχές που βρίσκονται ήδη εντός σχεδίου. Πέρα από τα παραπάνω συναντάμε περιπτώσεις όπου διάφορες υπηρεσίες ή ιδρύματα διαθέτουν ελεύθερους χώρους. Τούτοι με την κατάλληλη μελέτη θα μπορούσαν να προστεθούν στους ήδη υφιστάμενους δημόσιους χώρους.

Τέλος, η μετατροπή μέρους των οδών κυκλοφορίας σε χώρους πεζών, είναι κάποια λύση. Προφανώς, πιο εξελιγμένη, ασφαλώς και πιο δαπανηρή, λύση είναι όταν το οδικό δίκτυο τροχοφόρων ενταχθεί σε μία άλλη στάθμη, δηλαδή υπογειοποιηθεί ή ημιυπογειοποιηθεί, οπότε πάνω από αυτό μπορεί να γεννηθεί μία νέα πλατεία.

Η Ηλέκτρα Κουτούκη αφέρεται στο παγκόσμιο υδατικό πρόβλημα ("2005 -2015: Διεθνής Δεκαετία Δράσης για το Νερό"):

Οι υδάτινοι όγκοι που πέφτουν στην επιφάνεια της γης και διακινούνται στο φυσικό περιβάλλον με διάφορες μορφές αντιστοιχούν σε 1% των συνολικών επιφανειακών υδατικών συγκεντρώσεων και στο 0.001% των αντίστοιχων υπογείων (120.000 Km3 ετησίως). Το νερό μετασχηματίζεται συνεχώς, μέσω του υδρολογικού κύκλου, σε ατμοσφαιρικά κατακρημνίσματα, απορροή, κατείσδυση, εξάτμιση και διαπνοή και πάλι κατακρημνίσματα. Είναι η ίδια η ζωή, η φύση, το περιβάλλον, είναι η ίδια η ύπαρξη. Στατιστικά στοιχεία της UNESCO υποδεικνύουν ότι ο μισός πληθυσμός της γης, περίπου 3 δισεκατομμύρια, δεν έχει πρόσβαση σε υγιεινό νερό, ούτε έχει επαρκείς ποσότητες. Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ανακήρυξε με ψήφισμά της τη δεκαετία 2005 -2015 ως τη Διεθνή Δεκαετία για Δράση με σύνθημα "Νερό για τη Ζωή", κάνοντας έκκληση για πιο συντονισμένη δράση ώστε να υλοποιηθούν οι στόχοι.

Η παγκόσμια κατανάλωση νερού διπλασιάζεται κάθε 20 χρόνια, αναπτύσσεται δηλαδή με διπλάσιους ρυθμούς από την αύξηση του πληθυσμού. Το γεγονός αυτό αποδίδεται σε δύο παράγοντες. Πρώτον στην αύξηση του πληθυσμού και δεύτερον στη βελτίωση των συνθηκών διαβιώσεως, που απαιτεί αύξηση κατανάλωσης και αποτελεί έτσι έναν από τους βασικούς δείκτες του επιπέδου ανάπτυξης. Η έλλειψη νερού αποτελεί το κύριο πρόβλημα για μεγάλες περιοχές και τεράστιους πληθυσμούς του πλανήτη μας.

Γιά το Νάρκισο, φυτό που συναντιέται στο βουνό Οίτη, γράφει ο ορειβάτης και πρόεδρος σπηλαιολογικού συλλόγου Γιάννης Κοφινάς:

Αφιέρωσα τα σαρακοστά-όγδοα γενέθλιά μου γονατίζοντας μπροστά στο στολίδι αυτό της φύσης και πήρα θλίψη φεύγοντας και βλέποντάς το τσακισμένο από την άγνοια και τον ατομισμό.

Ο Γιάννης Σχίζας γράφει για τον "Οικοτουρισμό στις ορεινές περιοχές":

Το πρώτο μισό του 14ου αιώνα, στις απαρχές της ευρωπαϊκής αναγέννησης, ο ποιητής Πετράρχης θα αναζητήσει τη μούσα του στη κορυφή του όρους Ventoux. Ο Παλαμάς θα θεωρήσει την ποιητική δημιουργία ως ορειβασία, ενώ ο Σεφέρης θα αποθέσει στους στίχους του το εξαίσιο αίσθημα μιας ορεινής περιοχής της Κύπρου - "τ' αηδόνια δε σ' αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες". Από τους σύγχρονους άξιος ακρόασης είναι ο σκηνοθέτης Σμαραγδής, που θα μιλήσει για την εκστατική του σχέση με τον Ψηλορείτη της Κρήτης...

Όλες αυτές και πάμπολλες ακόμη, συναισθηματικές δονήσεις και αφηγήσεις, συνθέτουν και συνδιαμορφώνουν έναν πολιτιστικό πλούτο, που ξεπερνάει μια απλή "ορεολατρία". Που αξίζει να αναδειχθεί και να εμπνεύσει νέες δημιουργίες.Το θέμα δεν είναι απλώς να "διανθιστούν" ορισμένοι τουριστικοί οδηγοί με στοιχεία κουλτούρας, αλλά να υπάρξει μια ουσιαστική διέγερση για την ανάπτυξη ενός νέου, ορεσίβειου πολιτισμού, με στέκια και σχολές καλλιτεχνών. Στην εποχή της πληροφορικής και των συγκοινωνιακών διευκολύνσεων, η ορεινή Μονμάρτη(!) μπορεί να μην είναι τόσο ουτοπία, όσο φαίνεται από πρώτη όψη...

Το οικοτουριστικό ρεύμα των ορεινών περιοχών πρέπει να συνδεθεί με την τέχνη και τον πολιτισμό... Οι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών μπορούν να συμβάλλουν στο να δειχθεί το βάθος αμέτρητο της οικοτουριστικής εμπειρίας. Μέσα σε ένα εύρωστο και πλουραλιστικό παραγωγικό σκηνικό, με τοπικά προϊόντα άξια υπογράμμισης, με πολλαπλές και πολύμορφες προτάσεις γνωριμίας ανθρώπων, πραγμάτων και τοπίων, ο ορεινός χώρος μπορεί να ζήσει μια νέα - ή ίσως μια πρώτη - περίοδο ακμής...

Η Βάσω Κανελοπούλου γράφει για το παραδοσιακό γενετικό υλικό στο "ΝΤΟΠΙΕΣ ΠΟΙΚΙΛΙΕΣ FOR EVER":

Σε ολόκληρη την Ελλάδα υπάρχει δίκτυο καλλιεργητών που επιμένει στις παραδοσιακές ντόπιες ποικιλίες. Αντίστοιχα δίκτυα απλώνονται αργά αλλά σταθερά σε ολόκληρο τον πλανήτη. Οι επίμονοι αυτοί άνθρωποι συνεχίζουν να αναπαράγουν το δικό τους σπόρο- μία γνώση που έχει πλέον χαθεί από το μισό πλανήτη. Δηλαδή από τις περιοχές που ανήκουν σε αυτό που αποκαλούμε αναπτυγμένο κόσμο, καθώς εκεί, οι γεωργοί έχουν συνηθίσει κάθε χρονιά, να αγοράζουν υβρίδια από εταιρίες. Οι άνθρωποι των παραδοσιακών αγροτικών δικτύων δεν σταματούν εκεί, αλλά αναβιώνουν τις ιδιαίτερα νόστιμες και ανθεκτικές ντόπιες ποικιλίες, ώστε η κρυμένη δύναμη και γνώση που υπάρχει μέσα τους, να μην χαθεί. Κάθε ποικιλία που εξαφανίζεται είναι σαν πυρπόληση μιας γενετικής βιβλιοθήκης...

Και ο γεωπόνος Γιάννης Παζάρας αναλύει την "Γενετική Μηχανική και το Κίνημα κατά των Γ.Τ.Ο.":

H Τεχνολογία βάσει της οποίας παράγονται οι γ.τ.ο. αποτελεί σήμερα την κορυφαία εξέλιξη της παγκόσμιας καπιταλιστικής παραγωγής. Την αιχμή του δόρατος της άγριας καπιταλιστικής κοινωνίας της Γενετικής Μηχανικής.

Επικεφαλείς της βιοτεχνολογίας βρίσκονται ελάχιστες πολυεθνικές επιχειρήσεις που μέσω των χρηματοδοτήσεων ελέγχουν την έρευνα στα Πανεπιστήμια, προσαρμόζουν στα μέτρα τους το διεθνές νομοθετικό πλαίσιο, ληστεύουν τον βιολογικό πλούτο του πλανήτη και ασκούν οικονομικές και πολιτικές πιέσεις με σκοπό τον πλήρη έλεγχο της παγκόσμιας γενετικής ποικιλότητας μέσω της επιβολής πατέντας (πνευματικής ιδιοκτησίας) στα γονίδια φυτών ζώων και ανθρώπων και την προώθηση των αμφιβόλου ποιότητας και ασφάλειας εμπορευμάτων τους.

Οι νόμοι για τις πατέντες που αφορούν στη ζωή, στα φυτά, τα ζώα και τους ανθρώπους αναδεικνύονται ως η βασική μολυσματική προβολή της ιδιοκτησίας πάνω στη βιοποικιλότητα, και βασικός άξονας μετατροπής της φύσης σε οικονομικό αγαθό.

Η βιοτεχνολογία και τα προϊόντα της άρχισαν να αναπτύσσονται ουσιαστικά τις τελευταίες δυο δεκαετίες. Ταυτόχρονα σχεδόν ξεκίνησε και η αντίσταση σε όλο τον κόσμο και περιλάμβανε από παρεμβάσεις σε Συνέδρια και Πανεπιστήμια μέχρι σαμποτάζ σε εργαστήρια και γενικευμένες καταστροφές καλλιεργειών γ.τ.ο. στις Η.Π.Α., την Ευρώπη την Ινδία και αλλού. Μπροστά σ αυτό το κύμα των αντιδράσεων, πολλές πολυεθνικές αναγκάστηκαν να κλείσουν εργαστήρια και εμπορικά τους γραφεία αλλά μόνο προσωρινά:

Σύντομα αντεπιτέθηκαν με τη συμπαράσταση των κρατικών αρχών, που φθάνουν σήμερα στο σημείο να χαρακτηρίζουν "τρομοκράτες"όσους αντιστέκονται στα προϊόντα της βιοτεχνολογίας. Έτσι πεπεισμένοι ότι πρόκειται για αναπόφευκτη και φυσική εξέλιξη όπως και κάθε κίνηση των κυριάρχων, και προκειμένου να μη χάσουν το τραίνο της συμμετοχής, βουλευτές, οργανώσεις και κόμματα έσπευσαν να διατυπώσουν εναλλακτικές νομοθετικές προτάσεις για τη διακίνηση και χρήση των γ.τ.ο.

Σήμερα δεν έχουμε το δικαίωμα να κλείνουμε τα μάτια μπροστά στις εξελίξεις.

Γνωρίζουμε ότι η άρνηση των γ.τ.ο. και των βιοτεχνολογικών εφαρμογών γενικά, αφορά ολόκληρη την κοινωνία. Δε θέλουμε να αρκεστούμε στις απλές επιφυλάξεις ή στη διόρθωση των λεπτομερειών της νομοθεσίας, ούτε μας ενδιαφέρει ένας ενοχικός λόγος για το "τι θα τρώμε και θα πίνουμε".

Πιστεύουμε ότι δεν αρκούν:

- ούτε οι υποσχέσεις για σήμανση των προϊόντων που περιέχουν γ.τ.ο. στα ράφια των σούπερ μάρκετ (γιατί γνωρίζουμε καλά ότι όπου υπάρχει κέρδος δεν υπάρχουν κανόνες).

- ούτε η δημιουργία "ελεύθερων ζωνών" για μη γενετικά τροποποιημένες καλλιέργειες (κι αυτό όχι μόνο λογω του άμεσου κινδύνου των επιμολύνσεων, αλλά λόγω του ότι στην ουσία θέτει τις βάσεις για την πλήρη επικράτηση των γ.τ.ο. διευκολύνοντας την εισαγωγή τους από την πίσω πόρτα).

- ούτε οι εργολαβίες κομμάτων και οργανώσεων που θεωρούν ότι τα κοινωνικά ζητήματα λύνονται με νομικές παρεμβάσεις και τηλεοπτικά πάνελ για τη βιοηθική.

- ούτε η νοοτροπία των οργανώσεων των καταναλωτών, που εξαντλούν τον αγώνα τους στην ατομική επιλογή της αγοράς βιολογικών προϊόντων ή στη διεκδίκηση περισσότερης ενημέρωσης για το ποιες εταιρείες είναι "καλές" και ποιες "κακές".

Πιστεύουμε ότι μόνο η συλλογική σκέψη και δράση μπορούν να δώσουν απαντήσεις και όχι οι εξατομικευμένες καταναλωτικές συμπεριφορές.

Στο "Νηπιαγωγεία του δάσους" η Κατερίνα Τσαουσίδου αναφέρεται σε μια νέα παιδαγωγική:

Το φθινόπωρο του 2005 ένα πολύχρωμο πλήθος από παιδαγωγούς, πανεπιστημιακούς, δασικούς, εκπροσώπους υπουργείων και υπηρεσιών κατέκλυσε τη μικρή γερμανική πόλη Αλτενκίρχεν της Ρηνανίας-Βεστφαλίας για να πάρει μέρος στην τριήμερη συνάντηση φορέων με θέμα την "Παιδαγωγική του δάσους". Η συνάντηση αυτή ήταν η κατάληξη και το επιστέγασμα μιας όχι και τόσο μακράς αλλά επίμονης και αγωνιστικής πορείας για την ίδρυση νηπιαγωγείων του δάσους. Από το 1993 που αναγνωρίστηκε επίσημα το πρώτο νηπιαγωγείο του δάσους στο Φλένσμπουργκ της Γερμανίας έχουν περάσει μόλις 12 χρόνια. Στο σχετικά μικρό αυτό διάστημα δεκάδες νηπιαγωγεία του δάσους ξεφύτρωσαν παντού κυριολεκτικά σαν μανιτάρια, με αποτέλεσμα να καταγράφονται σήμερα πάνω από 450 στη χώρα και η τάση να είναι αυξητική.

Όμως τι είναι τα νηπιαγωγεία του δάσους; Τον όρο και τον τύπο του νηπιαγωγείου τον συναντάμε αρχικά στα χρόνια του μεσοπολέμου σε σκανδιναβικές χώρες, στη Νορβηγία και στη Σουηδία και αποτελούν μεμονωμένες προσπάθειες και πρωτοβουλίες κυρίως γονιών για μια διαφορετική προσχολική αγωγή. Δυστυχώς δεν έχουν διασωθεί συγκεκριμένα στοιχεία για την αξιολόγηση των στόχων και της δομής των πρώιμων αυτών πειραματικών εφαρμογών.. Η πρώτη εξακριβωμένη λειτουργία νηπιαγωγείου του δάσους καταγράφεται το έτος 1951 στη Δανία, όταν οι γονείς μιας γειτονιάς αποφασίζουν να κάνουν καθημερινά οργανωμένους περιπάτους στο δάσος με τα παιδιά τους. Σιγά σιγά η πρωτοβουλία πλαισιώνεται και από άλλους γονείς με παιδιά κι έτσι γεννιέται το πρώτο Skovbomehaven, το πρώτο νηπιαγωγείο του δάσους στο δυτικό κόσμο. Σήμερα υπάρχουν πάνω από ογδόντα τέτοια νηπιαγωγεία στη Δανία αναγνωρισμένα από την πολιτεία ισότιμα με τα άλλα.

Χωρίς να γνωρίζει τίποτα για το δανέζικο νηπιαγωγείο η ηθοποιός Ούρσουλα Σούρε αποφασίζει το 1968 να εργασθεί σε ένα ιδιωτικό νηπιαγωγείο στην πόλη Βισμπάντεν της Γερμανίας και να εφαρμόσει την ιδέα της να περνάει τα πρωινά με τα παιδιά στο κοντινό δάσος. Παρά την τριαντάχρονη συνεχή λειτουργία του το νηπιαγωγείο αυτό όμως δεν βρίσκει μιμητές και παραμένει μια μοναχική προσπάθεια μέχρι το 1991, όταν δύο νέες και ανήσυχες νηπιαγωγοί στο Φλένσμπουργκ, η Πέτρα Γέγκερ και η Κέρστιν Γιέμπσεν, διαβάζουν τυχαία σε ένα περιοδικό για το δανέζικο μοντέλο. Ενθουσιάζονται από την ιδέα και αποφασίζουν να τη μεταφέρουν στη Γερμανία.

Επισκέπτονται τη Δανία, κάνουν πρακτική εξάσκηση σε ένα νηπιαγωγείο του δάσους εκεί και όταν επιστρέφουν στην πόλη τους συγκροτούν ένα φορέα μέσω του οποίου καταφέρνουν το 1993 να ιδρύσουν το πρώτο επίσημα αναγνωρισμένο από την πολιτεία νηπιαγωγείο του δάσους στη Γερμανία. Το πείραμα βρίσκει άμεση απήχηση σε άλλους παιδαγωγούς που έψαχναν για ένα εναλλακτικό μοντέλο προσχολικής αγωγής πιο κοντά στη φύση και στις φυσικές ανάγκες των παιδιών κι έτσι μέσα σε ελάχιστα χρόνια γεννιέται ένα παιδαγωγικό κίνημα, που πήρε το όνομα "Παιδαγωγική του δάσους". Το νέο κίνημα απλώνεται σα χιονοστιβάδα όχι μόνο στη Γερμανία αλλά και στις γειτονικές χώρες Αυστρία, Ελβετία και στις βορειότερες σκανδιναβικές όπου έτσι κι αλλιώς μπορούσε να "πατήσει" στην προϋπάρχουσα παράδοση.

Λόγω του μεγάλου ενδιαφέροντος και της αυξημένης ζήτησης έχουν γραφτεί βιβλία για τη θεωρητική του τεκμηρίωση και τις ανάγκες της πρακτικής κι έχουν γίνει οι πρώτες έρευνες και συγκρίσεις με τα κανονικά νηπιαγωγεία, έτσι ώστε σήμερα να υπάρχουν, τουλάχιστο στο γερμανόφωνο χώρο, αρκετές πηγές άντλησης πληροφοριών.

Στο τεύχος επίσης δημοσιεύεται το πρώτο μέρος από το δοκίμιο του Αλέκου Γεωργόπουλου "Οικολογία και Αυτονομία":

"Στο άρθρο αυτό σκοπεύω να θίξω μερικά από τα προδικαστικά θέματα που αφορούν το πράσινο κίνημα, να εξετάσω κάποιες συνοδευτικές τους έννοιες και ως συνέπεια των προηγούμενων να δείξω αν και κατά πόσο υπάρχει περίπτωση συνεργασίας του με την (ανανεωτική) Αριστερά αλλά ταυτόχρονα και αν υπάρχουν παράγοντες που να συνηγορούν υπέρ μιας αυτόνομης παρουσίας του στον ελληνικό πολιτικό κόσμο, απαντώντας καταφατικά και στα δύο προηγούμενα ερωτήματα.

Το πράσινο κίνημα εμφανίζεται πρόσφατα στην παγκόσμια ιστορία με στόχους συγκλονιστικούς: καλεί ούτε λίγο ούτε πολύ, σε έναν εξαιρετικά ριζοσπαστικό αναπροσανατολισμό της καθημερινής ζωής με σκοπό την μη βίαιη ανατροπή της κουλτούρας η οποία συνοδεύει και στηρίζει τη βιομηχανική κοινωνία, οδηγώντας σε περιστολή της ρύπανσης και της κατασπατάλησης των φυσικών πόρων, έλεγχο του ανθρώπινου πληθυσμού , και αναδόμηση της κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης με τέτοιο τρόπο που να εγγυάται την αρμονική σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο και τον πλανήτη. Και βέβαια όλα αυτά λαμβάνοντας υπόψιν τους θεμελιώδεις κανόνες της κοινωνικής δικαιοσύνης και της συμμετοχικής δημοκρατίας (grass-roots democracy) (To Πράσινο Πρόγραμμα, 1987: 13, Porritt και Winner, 1988: 9).

Πιθανότατα αυτή η κολοσσιαία αλλαγή αφενός της κοινωνικής/οικονομικής δομής και οργάνωσης και αφετέρου του αξιακού/συναισθηματικού προσανατολισμού είναι παρόμοιας σπουδαιότητας με την αλλαγή στην οποία καλούσε το σοσιαλιστικό κίνημα κατά τον 19ο αιώνα. Και αυτό διότι έρχεται να αμφισβητήσει κατεστημένες νοοτροπίες που έχουν ριζώσει και καλλιεργηθεί κατά τους τελευταίους αιώνες, πηγάζουν από το Διαφωτισμό και σ'αυτές οφείλει το ανθρώπινο είδος ένα μεγάλο ποσοστό από την επιτυχία που γνώρισε σε κάποιους τομείς της δραστηριότητάς του. Η επιτυχία όμως αυτή, φαίνεται να φτάνει πια στο τέλος της, δημιουργώντας περισσότερα προβλήματα από όσα λύνει (Capra, 1984: 25-55) και αποκαλύπτοντας μέσα από τις τερατώδεις αντιφάσεις της τη "σκοτεινή" της όψη.

Οι καταστατικές αρχές του Διαφωτισμού ήταν-με κάθε επιφύλαξη που έχει εκφραστεί βέβαια από τους μελετητές των σχετικών θεμάτων (Dobson, 1995: 10)- πως ο άνθρωπος είναι ορθολογικό όν το οποίο μέσα από μια σωρευτική γραμμική πορεία περιορίζει τον ανορθολογισμό, πως είναι κύριος της τύχης του αλλά και το επίκεντρο της εξέλιξης, πως οι υπολογισμοί για την αποκάλυψη των μυστικών της Φύσης παρόλη την πολυπλοκότητά τους είναι προσπελάσιμοι για το ανθρώπινο μυαλό και πως ο παγκόσμιος ορθολογισμός (universal reason) έπρεπε να προκριθεί των τοπικών συνηθειών διότι θα βοηθούσε στην εξάλειψη των προλήψεων.

Απόρροια όλων των προηγούμενων φαίνεται να είναι η διαβόητη και σκανδαλώδης προαγωγή του ανθρώπου σε Αφέντη και Κτήτορα της Φύσης (Καρτέσιος) που τελικά τον αναδεικνύει (τον άνθρωπο) ως ένα ιδιότυπο "Τσέγκις Χαν του ηλιακού συστήματος" σύμφωνα με τον Μορέν."

.
ecocrete.gr .

Τελευτ. ενημέρωση ( Πέμπτη, 03 Αύγουστος 2006 )

ÌΓ ôçí ΓáãΓΓ­Γ©ΓÞ ÷ïñçãßΓʽ ôçò

¸íôáðç & ØçâéΓʽΓÞ ÅðéΓïéíùíßΓʽ
Είσοδος Χρήστη
Ψευδώνυμο

Κωδικός

Ξέχασες τον κωδικό;
Ξεχάσατε τον κωδικό σας?
Δεν έχετε λογαριασμό ακόμα? Δημιουργήστε τώρα!
Έχουμε 191 επισκέπτες σε σύνδεση
Επισκέπτες: 55083358
ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ:



ΛΑΦΟΝΗΣΙ S.O.S. Πρωτοβουλία Πολιτών για την Προστασία του Λαφονησιού. Συλλογή υπογραφών!

Cavo Sidero
facebook group!



Φουρόγατος 78 Μαρ-Απρ 08
Φουρόγατος 77 Ιαν-Φεβ 08
Φουρόγατος 76 Νοε-Δεκ 07
Φουρόγατος 75 Σεπ-Οκτ 07
Φουρόγατος 74 Ιουλ-Αύ 07
Φουρόγατος 73 Μάι-Ιούν 07
Φουρόγατος 72 Μαρ-Απρ 07
Φουρόγατος 71 Ιαν-Φεβ 07
Φουρόγατος 70 Νοε-Δεκ 06
Φουρόγατος 69 Σεπ-Οκτ 06
Φουρόγατος 68 Ιουλ-Αυ 06
Φουρόγατος 67 Μαι-Ιουν 06
Φουρόγατος 66 Μαρ-Απρ 06
Φουρόγατος 65 Ιαν-Φεβ 06


Οικολόγιο 5. 20.01.2010

Οικολόγιο 4. 27.03.2009

Οικολόγιο 3. 12.10.2008
Οικολόγιο 2. 25.07.2008
Οικολόγιο 1. 10.06.2008


Φυλλάδιο της Οικολογικής Πρωτοβουλίας Χανίων για τις επιπτώσεις από τα κινητά και τις κεραίες


 
Οι εισηγήσεις της Ημερίδας "Προοπτικές βιώσιμης τοπικής ανάπτυξης και μεγάλες τουριστικές επενδύσεις"  9 Δεκ. 2006 στην 5η Συνάντηση του ΟικοΚρήτη

Κίνηση Πολιτών Μεσσαράς για το Περιβάλλον
Κατεβάστε το ενημερωτικό φυλλάδιο για το Διαμετακομιστικό Σταθμό στον κόλπο της Μεσσαράς (.pdf 425k)

ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΤΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΣΤΟΝ ΚΟΛΠΟ ΤΗΣ ΜΕΣΣΑΡΑΣ!
Κατά της εγκατάστασης ενός τεραστίου διαμετακομιστικού σταθμού στον κόλπο της Μεσσαράς στη Νότια Κρήτη!

Η Ημερίδα στη Σητεία (27.2.2006) για τις μεγάλες τουριστικές επενδύσεις στην Ανατολική Κρήτη

 Γήπεδα Γκολφ
• Οι εισηγήσεις της ημερίδας για τα γήπεδα γκολφ
• ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΣΕ ΑΡΧΕΙΟ .doc ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ! (660k)
Γήπεδα Γκολφ: Παραπομπές
Ο Πόλεμος του Γκολφ στην Ιερή Κοιλάδα του Μεξικού

Φράγμα στο φράγμα Αποσελέμη!!!
 
Τα συμπεράσματα της επιστημονικής ημερίδας για το φράγμα στον Αποσελέμη (.doc)
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ - ΠΕΡΙΛΗΨΕΙΣ - ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ
Το φράγμα στον Αποσελέμη είναι διάτρητο!

ΠΛΟΗΓΗΣΗ ΣΤΟ ECOCRETE: Στην Κεντρική Σελίδα του ecocrete θα βρεις παραπομπές για τα 60 τελευταία άρθρα. Για να διαβάσεις παλαιότερα άρθρα, πήγαινε στις σελίδες των
οικολογικών ομάδων και στο αρχείο άρθρων όπου μπορείς να τα αναζητήσεις θεματικά. Μπορείς ακόμη να χρησιμοποιήσεις την ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ.
Θα βρεις επίσης πάνω από 700 παραπομπές στη σελίδα ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ


ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ | ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ | ΑΡΧΕΙΟ ΑΡΘΡΩΝ | ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ | ΔΡΑΣΕ ΤΩΡΑ! | ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ | ΒΙΒΛΙΑ-ΤΥΠΟΣ κ.α.
©2001 - 2004, Ecocrete, All Rights Reserved.
WebSite Created and Hosted by metrovista creative media, Heraklion.