ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Σάββατο 22 Φεβ 2020
Μενού - Επιλογές
ΕΠΙΛΟΓΕΣ
Υπερθέρμανση του πλανήτη ή πλήρης κλιματική αποσταθεροποίηση; Εκτύπωση Αποστολή με e-mail
ΑΡΧΕΙΟ ΑΡΘΡΩΝ - Κλίμα
Γιάννη Σακιώτης , Πέμπτη, 13 Δεκέμβριος 2007


Προσεγγίζοντας την κλιματική αλλαγή με την ολιστική μεθοδολογία

 
Τα επιστημονικά σενάρια που αφορούν στην εξέλιξη των κλιματικών δεδομένων για τον 21ο αιώνα προκαλούν ολοένα μεγαλύτερη ανησυχία για τη συνεχιζόμενη υπερθέρμανση του πλανήτη. Από τη διεθνή επιστημονική συζήτηση αναδεικνύονται πολλά ζητήματα, με παγκοσμίως γνωστότερα τα ζητηματα που έχουν να κάνουν με το ύψος της ανόδου της επιφάνειας του θαλασσινού νερού κατά τον αιώνα που διανύουμε, την αύξηση της θερμοκρασίας και ιδιαίτερα των περιστατικών καυσώνων, τα έντονα πλημμυρικά φαινόμενα και τη λειψυδρία.

Η ψύχραιμη και συστηματική επιστημονική έρευνα έχει ωστόσο αναδείξει και δύο ακόμη πολύ σοβαρά ζητήματα τα τελευταία χρόνια, τα οποία δεν έχουν αναδειχθεί επαρκώς στη δημόσια συζήτηση για την κλιματική αλλαγή. Πρόκειται για α) το ερώτημα κατά πόσον οι υδρολογικές μεταβολές που παρατηρούνται τα τελευταία χρόνια στις θάλασσες και ειδικότερα στη Μεσόγειο θα σηματοδοτήσουν μια νέα εποχή παγετώνων για τη Βόρειο Αμερική, τον Καναδά και τη Βόρεια Ευρώπη και β) για το ζήτημα της παγκόσμιας σκίασης που προκαλείται από την αυξανόμενη παρουσία στην ατμόσφαιρα ρυπογόνων σωματιδίων, που κατά κύριο λόγο εκλύονται από τις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου.

Το συμπέρασμα στο οποίο ολοένα περισσότεροι ερευνητές συγκλίνουν είναι ότι οι μέχρι σήμερα αναλύσεις που προέβλεπαν την άνοδο της θερμοκρασίας σε κάθε γωνιά του πλανήτη εξαιτίας του φαινομένου θερμοκηπίου δεν επαληθεύονται. Αντιθέτως, στερεοποιείται ολοένα περισσότερο η πεποίθηση ότι η διαδικασία της κλιματικής αλλαγής εξαιτίας του φαινομένου θερμοκηπίου οδηγεί το κλίμα της γης σε μια ευρείας κλίμακας, ταχύτατη αποσταθεροποίηση με την εμφάνιση ακραίων φαινομένων (τρομεροί τυφώνες στις ΗΠΑ, την Κεντρική Αμερική και την Ασία, αλλά εσχάτως και ισχυροί ανεμοστρόβιλοι στην Ευρώπη), οξύτατα κύματα παγωνιάς και κακοκαιρίας στον Καναδά και τη Δυτική Ευρώπη κ.α.), τα οποία αναμένεται να οξυνθούν τις επόμενες 2-3 δεκαετίες, ανατρέποντας τα κλιματικά δεδομένα -τουλάχιστον στο βόρειο ημισφαίριο- με δραματικό τρόπο.

Ας δούμε τα δύο αυτά σημαντικά ζητήματα.

Το φαινόμενο θερμοκηπίου και οι ανθρώπινες παρεμβάσεις ευνοούν την υδρολογική αποσταθεροποίηση των ωκεανών και εντείνουν την κλιματική αστάθεια.
 
Πώς η αύξηση της αλατότητας των νερών της Μεσογείου που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια και η οποία προκαλείται από τη μειωμένη παροχέτευση γλυκού νερού από τις εκβολές των ποταμών που απορρέουν στη μεσογειακή λεκάνη, με σημαντικότερο το Νείλο, εξαιτίας αφενός της κλιματικής αλλαγής που προκαλεί γενικότερη λειψυδρία στη μεσογειακή ζώνη, αφετέρου λόγω των ανθρώπινων παρεμβάσεων (φράγματα, με μεγαλύτερο το φράγμα του Ασσουάν αλλά και σπάταλες αρδεύσεις που εξαντλούν τα υδατικά αποθέματα) ευνοεί την έναρξη μιας νέας εποχής παγετώνων...
 
Η κλιματική αλλαγή εκτός των άλλων επιπτώσεων επιφέρει και σημαντικές αλλοιώσεις των υδρολογικών και κλιματικών δεδομένων στους ωκεανούς, με συνέπειες αδύνατον να καθορισθούν με ακρίβεια. Τα σημαντικότερα ζητήματα που προκύπτουν είναι η άνοδος της στάθμης των θαλασσών και υδρολογική αποσταθεροποίηση του Ατλαντικού που απειλεί με μια νέα εποχή παγετώνων τη Δυτική Ευρώπη
 
Άνοδος της στάθμης των θαλασσών.

Σε σχέση με την άνοδο της στάθμης του θαλασσινού νερού αν και οι εκτιμήσεις διαφέρουν, ακόμη και οι πιο μετριοπαθείς στις προβλέψεις τους ερευνητές συζητούν για μια ελάχιστη αύξηση της τάξης του 1 μέτρου μέχρι το 2100, αύξηση που είναι βέβαιο ότι θα επιφέρει δραματικές αλλαγές σε χώρες με χαμηλή επιφάνεια εδαφών όπως το Μπαγκλαντές και εκατοντάδες νησιά στον Ειρηνικό. Τα απαισιόδοξα σενάρια αναφέρουν άνοδο κατά 3,6 μέτρα ενώ δεν αποκλείεται -καθώς η αύξηση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα σε παγκόσμια κλίμακα συνεχίζεται- και η πιθανότητα υλοποίησης του ακραίου σεναρίου που προβλέπει λίγο-πολύ έναν άλλου τύπου κατακλυσμό με άνοδο της στάθμης κατά 6 μέτρα! 

Η επιστημονική έρευνα δεν έχει ερμηνεύσει μέχρι σήμερα με ακρίβεια τον τρόπο με τον οποίο επηρεάζεται η στάθμη των θαλασσίων υδάτων από την κλιματική αλλαγή. Εάν η εκτίμηση ότι η μέση θερμοκρασία των ωκεανών αυξάνεται κατά 0,30 C ανά δεκαετία ισχύσει και για την μέση ετήσια θερμοκρασία της ατμόσφαιρας (η ακριβής μεταβολή είναι ιδιαίτερα δύσκολο να υπολογισθεί επακριβώς και απαιτεί ιδιαίτερα περίπλοκους μαθηματικούς υπολογισμούς), τότε η διαδικασία μερικής τήξης (λιώσιμο) των πάγων θα προσθέσει μεγάλες ποσότητες υδάτινων όγκων στο θαλάσσιο νερό. Ο παγετώνας της Γροιλανδίας και οι προαιώνιοι παγετώνες των βουνών (Ιμαλάια, Άλπεις κ.ο.κ.) υπάρχουν ενδείξεις ότι υποχωρούν σταθερά ενώ το μεγάλο ερωτηματικό είναι ο παγετώνας της Δυτικής Ανταρκτικής, η τήξη του οποίου δεν ακολουθεί σταθερούς ρυθμούς. Το λιώσιμο των πάγων, σε συνδυασμό με τη διόγκωση του θαλασσινού νερού (λόγω της αύξησης της θερμοκρασίας του) αναμένεται να αλλάξει τη γεωγραφία και τον κλιματολογικό χάρτη του κόσμου όπως τα γνωρίζουμε σήμερα. Η μεγάλη αύξηση της συχνότητας σφοδρών τυφώνων και θυελλών στις ΗΠΑ, οφείλεται -σύμφωνα με εκθέσεις Αμερικανών επιστημόνων που εργάζονται σε κρατικά ερευνητικά ινστιτούτα- στην κλιματική αλλαγή. Η πρόβλεψή τους είναι ότι τα φαινόμενα αυτά θα ενταθούν ακόμη περισσότερο τις ερχόμενες δεκαετίες και από τους τυφώνες θα πληγούν πολλές ηπειρωτικές περιοχές που βρίσκονται μακριά από τις ακτές. Σημειώνουμε εδώ τη μεταβολή που έχει παρατηρηθεί στις ΗΠΑ. Ενώ παλαιότερα η χώρα δεχόταν περίπου 300 ισχυρούς τυφώνες το χρόνο, κατά τα τελευταία έτη πλήττεται από περίπου 1000 τυφώνες σε ετήσια βάση!

Η υδρολογική αποσταθεροποίηση της Μεσογείου και του Ατλαντικού και ο κίνδυνος για μια νέα εποχή παγετώνων.

Ένα άλλο πολύ σοβαρό θέμα που έχει προσελκύσει την προσοχή των επιστημόνων σχετίζεται με τις σημαντικές υδρολογικές μεταβολές που παρατηρούνται στον Ατλαντικό και τη Μεσόγειο την τελευταία 50ετία. Το πρόβλημα είναι ότι με την πάροδο του χρόνου το υδρολογικό ισοζύγιο της Μεσογείου αποκτά ολοένα μεγαλύτερο έλλειμμα (το υδρολογικό ισοζύγιο αποτελεί τη διαφορά μεταξύ της ποσότητας του νερού που εξατμίζεται και του νερού που επανέρχεται στη θάλασσα από τις βροχοπτώσεις και τις εκβολές των ποταμών). Το υδρολογικό έλλειμμα αυξάνεται διότι η εξάτμιση του θαλάσσιου νερού μεγαλώνει λόγω φαινομένου θερμοκηπίου και επίσης διότι η εισροή υδάτων στη θάλασσα από τα ποτάμια της μεσογειακής λεκάνης και κυρίως από το Νείλο (το μεγαλύτερο ποτάμι της Μεσογείου) έχει περιορισθεί, ιδίως μετά από το 1968 όταν κατασκευάστηκε το φράγμα του Ασσουάν που παρακρατεί τεράστιες ποσότητες νερού για αρδεύσεις.
 
Όπως έχει υπολογίσει στις έρευνές που διεξάγει την τελευταία δεκαετία ο καθηγητής Ρόμπερτ Τζόνσον και η ομάδα ερευνητών του Πανεπιστημίου της Μινεσσότα, το 90% των νερών του Νείλου δεν φθάνουν ποτέ στη Μεσόγειο. Τα δεδομένα αυτά έχουν οδηγήσει τις τελευταίες δεκαετίες σε αύξηση του υδρολογικού ισοζυγίου της Μεσογείου το οποίο σήμερα υπολογίζεται σε 8% (το ήμισυ αυτής της αύξησης οφείλεται αποκλειστικά στη λειτουργία του Ασσουάν), εξέλιξη που πρακτικά σημαίνει ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα αλατότητας για τις επιφανειακές υδάτινες μάζες της Μεσογείου. Εάν βρισκόταν σήμερα τρόπος να αρχίσει να αναστρέφεται η κατάσταση του υδρολογικού ισοζυγίου της Μεσογείου, υπολογίζεται ότι η αλατότητά της θα αποκαθίστατο σε κανονικά επίπεδα το νωρίτερο μετά από 100 χρόνια. Η κατάσταση αναμένεται να γίνει χειρότερη εάν -όπως προβλέπεται από τους διεθνείς οργανισμούς- οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα διπλασιασθούν στα επόμενα 70 χρόνια και η μέση θερμοκρασία των επιφανειακών θαλάσσιων υδάτων ανεβεί κατά 2οC. Τότε, το έλλειμμα του υδρολογικού ισοζυγίου αναμένεται να αγγίξει το 23%! Το αποτέλεσμα θα είναι ακόμη περισσότερες περιοχές θα καλυφθούν από πάγους και το κλίμα της Ευρώπης θα γίνει πολύ ψυχρότερο.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι κατά πόσο οι υδάτινες μάζες με υψηλά επίπεδα αλατότητας μπορούν να επηρεάσουν τις διαδρομές ροής των ωκεάνιων ρευμάτων και να τα εκτρέψουν από την ομαλή πορεία τους. Οι επιστήμονες ανησυχούν ότι πιθανή εκτροπή των ωκεάνιων ρευμάτων ενδέχεται να φέρει μια νέα εποχή παγετώνων που θα πλήξει τα υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη του βορείου ημισφαιρίου. Πώς; Σύμφωνα με τον Ρόμπερτ Τζόνσον τα υψηλής αλατότητας νερά της Μεσογείου εκβάλουν μέσω των Στενών του Γιβραλτάρ στον Ατλαντικό. Εκεί, κινούμενα μέσω δυνατών ρευμάτων, εκτρέπουν τα ζεστά νερά του Ρεύματος του Κόλπου του Μεξικού δυτικά, προς τη Θάλασσα του Λαμπραντόρ (ανάμεσα στη Γροιλανδία και το Βορειο-Αντολικό Καναδά), προκαλώντας τη βαθμιαία ψύχρανση του κλίματος στη Βόρεια και Δυτική Ευρώπη, καθώς η ευεργετική επίδραση των θερμών υδάτινων μαζών του Γκολφ Στριμ που κάνουν το κλίμα της Βορειο-Δυτικής Ευρώπης ήπιο, βαθμιαία απομακρύνεται.

Καθώς οι ρυθμοί εκροής νερών υψηλής αλατότητας από τη Μεσόγειο στον Ατλαντικό προβλέπεται να αυξηθούν, οι ερευνητές αναμένουν τις προσεχείς δεκαετίες να εισέρχεται στη Θάλασσα του Λαμπραντόρ 14% περισσότερο ζεστό επιφανειακό νερό. Η παρουσία θερμότερων υδάτινων μαζών στη Θάλασσα του Λαμπραντόρ πιστεύουν ότι θα δώσει το έναυσμα για μια νέα εποχή παγετώνων. Και τούτο για δύο λόγους: α) Η τελευταία εποχή παγετώνων που γνώρισε ιστορικά η γη ξεκίνησε (όπως έχουν συμπεράνει οι ερευνητές επί του θέματος) από την παρουσία ενός ελλείμματος στο θαλάσσιο υδρολογικό ισοζύγιο των ωκεανών λίγο-πολύ αντίστοιχο με αυτό που σήμερα καταγράφεται στη Μεσόγειο και β) διότι οι περιοχές με παγετώνα στον Καναδά βρίσκονται σήμερα πολύ κοντά σε μεγέθη που προαγγέλλουν μια νέα αύξηση του όγκου τους, όπως δείχνουν οι εκτεταμένες χιονοπτώσεις στην περιοχή του Μπάφφιν τα τελευταία χρόνια.
 
Μία ρηξικέλευθη πρόταση: ανέγερση φράγματος στο Γιβραλτάρ.

Η ρηξικέλευθη λύση που προτείνεται από τους ερευνητές στο πανεπιστήμιο της Μινεσσότα για να αποτραπεί η ανατροπή των υδρολογικών και ατμοσφαιρικών δεδομένων στο βόρειο Ατλαντικό (και κατά συνέπεια μια νέα περίοδος παγετώνων στην περιοχή) είναι η ανέγερση ενός φράγματος στο Γιβραλτάρ. Πιο συγκεκριμένα προτείνεται η κατασκευή ενός ημίκλειστου φράγματος με τρία ανοίγματα που θα διευκολύνουν την ανταλλαγή υδάτων μεταξύ Ατλαντικού - Μεσογείου με στόχο να περιορισθεί κατά 80% η εκροή νερού υψηλής αλατότητας από τη Μεσόγειο στον Ατλαντικό. Το φράγμα προτείνεται να κατασκευασθεί στην περιοχή που βρίσκεται 40 χιλιόμετρα δυτικά της βάσης του Γιβραλτάρ, με γωνία κλίσης 30ο. Το συνολικό του μήκος προβλέπεται να είναι περί τα 30 χιλιόμετρα, το κεντρικό άνοιγμα (που θα αποτελείται από τομή που θα φθάνει μέχρι τον πυθμένα) θα έχει μήκος περί το 1 χιλιόμετρο (από αυτό το άνοιγμα θα εξέρχονται οι υδάτινες μάζες που εκβάλλουν από τη Μεσόγειο στον Ατλαντικό) ενώ το μεγαλύτερο βάθος της κατασκευής θα είναι 284 μέτρα. Το πλάτος του τοιχίου στο λεπτότερό του σημείο (στην κορυφή του φράγματος) πρέπει να είναι τουλάχιστον 70 μέτρα και ο όγκος του θα φθάνει τα 1,27 κυβικά χιλιόμετρα. Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος αυτού του τεράστιου έργου υπολογίζεται ότι ο όγκος τους θα είναι μεγαλύτερος από τη Μεγάλη Πυραμίδα του Χέοπος κατά 420 φορές. Η ναυσιπλοΐα προβλέπεται να γίνεται κυρίως από το δεύτερο άνοιγμα που τοποθετείται στο βόρειο άκρο του φράγματος και το οποίο έχει μήκος περίπου 9 χιλιόμετρα. Από αυτό το άνοιγμα θα γίνεται η εισροή υδάτων από τον Ατλαντικό. Περισσότερες κατασκευαστικές λεπτομέρειες δεν έχουν γίνει ακόμη γνωστές. Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Μινεσσότα προτείνουν τη σύσταση διεθνούς επιτροπής τεχνικών για την λεπτομερέστερη προετοιμασία των στοιχείων του έργου, καθώς η μεγάλη δυσκολία έγκειται στο να καταστεί δυνατό να ελεγχθούν οι τεράστιες πιέσεις που θα ασκηθούν στα τοιχώματα των χαμηλότερων σημείων του φράγματος τόσο λόγω της πίεσης του θαλασσινού νερού όσο και εξαιτίας των ισχυρών ρευμάτων. Επίσης, θεωρείται απαραίτητη η πρόληψη ώστε η κατασκευή να διαθέτει υψηλή αντισεισμική θωράκιση.
 
Το φαινόμενο της παγκόσμιας σκίασης.

Πρώτος, παρατήρησε το φαινόμενο της παγκόσμιας σκίασης ο Ιάπωνας κλιματολόγος Ατσούμου Ομούρα, ο οποίος μελετώντας την ηλιακή ακτινοβολία στην ατμόσφαιρα της Ευρώπης, διαπίστωσε ότι σύμφωνα με τις καταγεγραμμένες μετρήσεις φωτεινότητας που συγκεντρώνονταν σε διάφορους κλιματικούς σταθμούς στην Ευρώπη, από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 μέχρι το τέλος της δεκαετίας το 1989, τα επίπεδα της ηλιακής ακτινοβολίας είχαν μειωθεί κατά 10%, φαινόμενο το λιγότερο εντυπωσιακό για το σύντομο διάστημα τριών δεκαετιών.

Τα διαθέσιμα σήμερα στοιχεία από έρευνες άλλων κλιματολόγων επαληθεύουν το εύρημα του Ομούρα για τα τελευταία 50 χρόνια. Σε αυτή την περίοδο, η μείωση της ηλιακής ακτινοβολίας ήταν της τάξης του 3% ανά δεκαετία. Δηλαδή από το 1950 μέχρι σήμερα σχεδόν το 15% της ηλιακής ακτινοβολίας που ερχόταν στη γη χάθηκε! Τα συμπεράσματα του Ιάπωνα κλιματολόγου επαληθεύθηκαν και με άλλες μεθόδους, όπως με τη μακροχρόνια μέτρηση της εξάτμισης: Οι ρυθμοί εξάτμισης αποδείχθηκαν μειούμενοι κατ΄ αναλογία με τους ρυθμούς απώλειας της φωτεινότητας του ήλιου που είχε υπολογίσει ο Ομούρα.

Τα ερωτήματα που προκύπτουν από τον εντοπισμό αυτού του φαινομένου είναι πολλά. Η ανησυχία, όπως είναι φυσικό συγκεντρώνεται σε δύο άξονες, αφενός στη θερμοκρασιακή διακύμανση που ενδεχομένως προκαλεί η σκίαση, αφετέρου στις συνέπειες που επέρχονται στη διαδικασία φωτοσύνθεσης και τις πιθανές αποκλίσεις στην αγροτική παραγωγή. Για το ζήτημα της θερμοκρασίας η απάντηση δεν έχει δοθεί ακόμη. Ορισμένοι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι συντελείται μια περίπλοκη διαδικασία ταυτόχρονης υπερθέρμανσης της ατμόσφαιρας και σκίασης, με περισσότερες ημέρες πυκνότερης νέφωσης, η οποία προκαλείται σε μεγάλο βαθμό από την υψηλότερη εξάτμιση των υδάτινων επιφανειών λόγω υπερθέρμανσης. Η ιδέα αυτή δεν έχει θεμελιωθεί και αν και από τις υφιστάμενες ενδείξεις φαίνεται ισχυρή ως προς το ένα της σκέλος (αυτό της αύξησης της νέφωσης λόγω εντονότερης εξάτμισης) δεν φαίνεται να επαληθεύεται ως προς το σκέλος της εξακολουθούμενης υπερθέρμανσης. Οι περισσότεροι κλιματολόγοι, μόλις πρόσφατα ήρθαν σε επαφή με το νέο γνωστικό πεδίο και μάλλον συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι τα ισχύοντα μαθηματικά μοντέλα προσομοίωσης που έχουν στους υπολογιστές τους είναι αδύνατον να συγκεράσουν τα νέα δεδομένα και να παράγουν ασφαλείς προβλέψεις και αξιόπιστα σενάρια για την εξέλιξη του κλίματος.

Ο Ομούρα αλλά και πολλοί συνάδελφοί του σε όλον τον κόσμο συνεχίζουν τις έρευνές τους, στέλνοντας ένα … αισιόδοξο μήνυμα. Το οποίο προέρχεται από τις διαθέσιμες φωτογραφίες από τους δορυφόρους που δείχνουν ότι τα τελευταία χρόνια η ατμόσφαιρα είναι λίγο πιο καθαρή σε κάποιες περιοχές του πλανήτη, από ό,τι στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι η Γερμανία, πάνω στην οποία έγινε πρόσφατα μια έρευνα από την Αμερικανίδα κλιματολόγο Έλεν Πάουερ. Εκεί φαίνεται ότι η διαδικασία σκίασης αμβλύνεται, πιθανώς εξαιτίας της μεγάλης κλίμακας αποβιομήχανισης που συντελέστηκε στο ανατολικό τμήμα της χώρας μετά το 1989. Το συμπέρασμα όμως είναι μερικό και δύσκολα μπορεί να επαληθευτεί για άλλες περιοχές της γης. Ωστόσο, εάν ισχύει, αποτελεί μια πολύ σοβαρή ένδειξη για το δρόμο που θα πρέπει να ακολουθήσει η ανθρωπότητα εάν θέλει να αποτρέψει το ολέθριο για τη ζωή και τη φύση αυτό φαινόμενο, ενισχύοντας τις πολιτικές δραστικής μείωσης των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου.

Πρόσφατες έρευνες της NASA που ολοκληρώθηκαν το 2007, με την υποστήριξη δορυφορικών συστημάτων έδειξαν ότι το φαινόμενο της παγκόσμιας σκίασης την τελευταία δεκαετία αναστράφηκε μερικώς, κυρίως λόγω της μείωσης της ατμοσφαιρικής ρύπανσης στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ όσον αφορά ρύπους όπως το διοξείδιο του θείου, οι οποίοι μειώθηκαν δραστικά με την εισαγωγή των καταλυτών στα ΙΧ αυτοκίνητα και άλλων αντιρρυπαντικών τεχνολογιών σε βιομηχανικές μονάδες. Η φωτεινότητα στην ατμόσφαιρα της γης αυξήθηκε κατά 4% την περίοδο 1996-2006 σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετία, όπως υπολογίζεται από τους ειδικούς, ωστόσο, η συνεχιζόμενη ταχύτατα αναπτυσσόμενη αύξηση των καύσεων γαιανθράκων, ιδίως στις αναπτυσσόμενες Κίνα και Ινδία, ανησυχούν την επιστημονική κοινότητα που πιθανολογεί ότι η αυξανόμενη παρουσία αιωρούμενων σωματιδίων στην ατμόσφαιρα θα εντείνει εκ νέου το φαινόμενο της παγκόσμιας σκίασης, με άγνωστες για την ώρα συνέπειες ως προς τη θερμοκρασία της γης, τη δυνατότητα φωτοσύνθεσης και τον κύκλο εξάτμισης του νερού. Η ανησυχία έχει να κάνει με την πιθανότητα η σκίαση να εμπλέκεται στις κλιματικές διεργασίες με τρόπο που να προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη αποσταθεροποίηση του κλίματος και επίσης με την πιθανότητα μειωμένης γεωργικής παραγωγής σε διάφορες περιοχές του πλανήτη που αντιμετωπίζουν έντονο πρόβλημα πείνας.

Γιάννη Σακιώτης

Πηγές
D.G. Kingston, D.M. Lawler & G.R. McGregor  (2006), Linkages between atmospheric circulation, climate and streamflow in the northern North Atlantic: research prospects, στην επιστημονική επιθεώρηση Progress in Physical Geography 30, 2 (2006) σσ. 143–174.
Kostel, Ken and Oh, Clare. "Could Reducing Global Dimming Mean a Hotter, Dryer World?" (2006), στο: Lamont-Doherty Earth Observatory News, 14 Απρ. 2006.
Alpert, P., P. Kishcha, Y. J. Kaufman, and R. Schwarzbard (2005). "Global dimming or local dimming?: Effect of urbanization on sunlight availability", στο: Geophysics Research Letter 32.
Flavin Christofer και άλλοι (2005), "Η Κατάσταση του Κόσμου 2005, Κίνα και Ινδία" του Ινστιτούτου Worldwatch, Ευώνυμος Οικολογική Βιβλιοθήκη, Αθήνα.
Σακιώτης Γ. (2004), "Στην εποχή της παγκόσμιας σκίασης; Όψεις της κλιματικής αλλαγής", Οικοτοπία, τεύχ. 28, Ιαν. - Φεβ. - Μάρτ. 2004, σ. 11.
Stanhill, G. and S. Cohen (2001). "Global dimming: a review of the evidence for a widespread and significant reduction in global radiation with discussion of its probable causes and possible agricultural consequences", στο: Agricultural and Forest Meteorology 107, σσ 255-27.
Σακιώτης Γ. (2000), "Το φαινόμενο του θερμοκηπίου εντείνει την κλιματική αποσταθεροποίηση: Πώς η ανέγερση ενός γιγαντιαίου φράγματος στα στενά του Γιβραλτάρ θα αποτρέψει μια νέα εποχή παγετώνων...", Οικοτοπία, τ. 18. Απρ., 2000, σ. 60-62.
H. Gilgen, M. Wild, and A. Ohmura (1998). "Means and trends of shortwave irradiance at the surface estimated from global energy balance archive data." (in English). Journal of Climate 11 (8), σσ: 2042-2061.
Johnson, R.G. (1997) Ice age initiation by an ocean-atmospheric circulation change in the Labrador Sea, στην επιστημονική επιθεώρηση Earth and Planetary Science Letters 148, 367-379.
Johnson, R.G. (1997) Climate control requires a dam at the Strait of Gibraltar, στην επιστημονική επιθεώρηση EOS της American Geophysical Union Vol. 78, No. 27, s. 277, 280-281.


Σχόλια

Δεν μπορείς να κάνεις σχόλια.
Πρέπει πρώτα να κάνεις Είσοδο ή να Εγγραφείς στο ecocrete.gr εδώ.


Ξ“ΒŒΞ“οŸƒ ôçí Ξ“οŸƒΞ“Ξ…Ξ“Β£Ξ“οŸƒΞ“Β­Ξ“Β©Ξ“οŸ„Ξ“Βž Ξ“Β·Ξ“β€•Ξ“Β±Ξ“Β§Ξ“Β£Ξ“ΒŸΞ“Κ½ ôçò

Ξ’ΞˆΞ“Β­Ξ“Ξ„Ξ“Ξ…Ξ“Β°Ξ“Β§ & Ξ“Β˜Ξ“Β§Ξ“Ξ†Ξ“Β©Ξ“Κ½Ξ“οŸ„Ξ“Βž Ξ“Β…Ξ“Β°Ξ“Β©Ξ“οŸ„Ξ“β€•Ξ“Β©Ξ“Β­Ξ“Ξ‰Ξ“Β­Ξ“ΒŸΞ“Κ½
Είσοδος Χρήστη
Ψευδώνυμο

Κωδικός

Ξέχασες τον κωδικό;
Ξεχάσατε τον κωδικό σας?
Δεν έχετε λογαριασμό ακόμα? Δημιουργήστε τώρα!
Έχουμε 163 επισκέπτες σε σύνδεση
Επισκέπτες: 41553574
ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ:



ΛΑΦΟΝΗΣΙ S.O.S. Πρωτοβουλία Πολιτών για την Προστασία του Λαφονησιού. Συλλογή υπογραφών!

Cavo Sidero
facebook group!



Φουρόγατος 78 Μαρ-Απρ 08
Φουρόγατος 77 Ιαν-Φεβ 08
Φουρόγατος 76 Νοε-Δεκ 07
Φουρόγατος 75 Σεπ-Οκτ 07
Φουρόγατος 74 Ιουλ-Αύ 07
Φουρόγατος 73 Μάι-Ιούν 07
Φουρόγατος 72 Μαρ-Απρ 07
Φουρόγατος 71 Ιαν-Φεβ 07
Φουρόγατος 70 Νοε-Δεκ 06
Φουρόγατος 69 Σεπ-Οκτ 06
Φουρόγατος 68 Ιουλ-Αυ 06
Φουρόγατος 67 Μαι-Ιουν 06
Φουρόγατος 66 Μαρ-Απρ 06
Φουρόγατος 65 Ιαν-Φεβ 06


Οικολόγιο 5. 20.01.2010

Οικολόγιο 4. 27.03.2009

Οικολόγιο 3. 12.10.2008
Οικολόγιο 2. 25.07.2008
Οικολόγιο 1. 10.06.2008


Φυλλάδιο της Οικολογικής Πρωτοβουλίας Χανίων για τις επιπτώσεις από τα κινητά και τις κεραίες


 
Οι εισηγήσεις της Ημερίδας "Προοπτικές βιώσιμης τοπικής ανάπτυξης και μεγάλες τουριστικές επενδύσεις"  9 Δεκ. 2006 στην 5η Συνάντηση του ΟικοΚρήτη

Κίνηση Πολιτών Μεσσαράς για το Περιβάλλον
Κατεβάστε το ενημερωτικό φυλλάδιο για το Διαμετακομιστικό Σταθμό στον κόλπο της Μεσσαράς (.pdf 425k)

ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΤΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΣΤΟΝ ΚΟΛΠΟ ΤΗΣ ΜΕΣΣΑΡΑΣ!
Κατά της εγκατάστασης ενός τεραστίου διαμετακομιστικού σταθμού στον κόλπο της Μεσσαράς στη Νότια Κρήτη!

Η Ημερίδα στη Σητεία (27.2.2006) για τις μεγάλες τουριστικές επενδύσεις στην Ανατολική Κρήτη

 Γήπεδα Γκολφ
• Οι εισηγήσεις της ημερίδας για τα γήπεδα γκολφ
• ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΣΕ ΑΡΧΕΙΟ .doc ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ! (660k)
Γήπεδα Γκολφ: Παραπομπές
Ο Πόλεμος του Γκολφ στην Ιερή Κοιλάδα του Μεξικού

Φράγμα στο φράγμα Αποσελέμη!!!
 
Τα συμπεράσματα της επιστημονικής ημερίδας για το φράγμα στον Αποσελέμη (.doc)
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ - ΠΕΡΙΛΗΨΕΙΣ - ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ
Το φράγμα στον Αποσελέμη είναι διάτρητο!

ΠΛΟΗΓΗΣΗ ΣΤΟ ECOCRETE: Στην Κεντρική Σελίδα του ecocrete θα βρεις παραπομπές για τα 60 τελευταία άρθρα. Για να διαβάσεις παλαιότερα άρθρα, πήγαινε στις σελίδες των
οικολογικών ομάδων και στο αρχείο άρθρων όπου μπορείς να τα αναζητήσεις θεματικά. Μπορείς ακόμη να χρησιμοποιήσεις την ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ.
Θα βρεις επίσης πάνω από 700 παραπομπές στη σελίδα ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ


ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ | ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ | ΑΡΧΕΙΟ ΑΡΘΡΩΝ | ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ | ΔΡΑΣΕ ΤΩΡΑ! | ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ | ΒΙΒΛΙΑ-ΤΥΠΟΣ κ.α.
©2001 - 2004, Ecocrete, All Rights Reserved.
WebSite Created and Hosted by metrovista creative media, Heraklion.